ACTUALITES

Eam tum adesse, cum dolor omnis absit;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? At coluit ipse amicitias. An nisi populari fama? Quorum sine causa fieri nihil putandum est. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Duo Reges: constructio interrete. At multis malis affectus.

  • Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.
  • Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam.

Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.

Venit ad extremum; Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Beatum, inquit. Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Qualem igitur hominem natura inchoavit?

  1. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis?
  2. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?
  3. Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt.

Quae cum dixisset, finem ille. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc.

Quoniamque in iis rebus, quae neque in virtutibus sunt neque in vitiis, est tamen quiddam, quod usui possit esse, tollendum id non est.

Videmus in quodam volucrium genere non nulla indicia
pietatis, cognitionem, memoriam, in multis etiam desideria
videmus.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute
finis bonorum;
Immo videri fortasse.
Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?
Haec dicuntur inconstantissime.
Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare?
Primum divisit ineleganter;
Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Quis istud, quaeso, nesciebat?

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Idemne, quod iucunde? Haeret in salebra. Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Ratio quidem vestra sic cogit. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus;

Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Illi enim inter se dissentiunt. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane. Proclivi currit oratio. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia.

Traduire»