DECLARATION D’INCIDENTS

An haec ab eo non dicuntur?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Quonam, inquit, modo? Duo Reges: constructio interrete. Ita prorsus, inquam; Sed ad illum redeo. Quid de Pythagora? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Suo genere perveniant ad extremum; Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Bonum integritas corporis: misera debilitas.

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. An eiusdem modi? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Non igitur bene.

Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

  • Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti?
  • Ad eos igitur converte te, quaeso.
Immo videri fortasse.
Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare?
Idem adhuc;
Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile.
Etiam beatissimum?
Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum.
Quonam modo?
Inde sermone vario [redacted] illa a Dipylo stadia confecimus.
  1. Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.
  2. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.
  3. Sed in ceteris artibus cum dicitur artificiose, posterum quodam modo et consequens putandum est, quod illi §pigennhmatikÒn appellant;
  4. Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium.
  5. Ego vero isti, inquam, permitto.
Sed si duo honesta proposita sint, alterum cum valitudine,
alterum cum morbo, non esse dubium, ad utrum eorum natura
nos ipsa deductura sit.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?

Quid ergo?

Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Conferam avum tuum Drusum cum C. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Quis Aristidem non mortuum diligit? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Ac tamen hic mallet non dolere.

Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit.

Mihi enim satis est, ipsis non satis. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Hic ambiguo ludimur. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Summae mihi videtur inscitiae. Erit enim mecum, si tecum erit. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Istic sum, inquit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Hoc non est positum in nostra actione. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum?

Traduire»